اثر تمرین استقامتی ،پلایومتريک و موازی بر ويژگی های بیوانرژيک و مهارتهای بازيکنان فوتبال مرد

محمود نيک سرشت, مقصود پیری, حمید آقای علی نژاد, علی نیک سرشت علی نیک سرشت

چکیده


پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثر تمرین استقامتی،پلایومتريک و موازی بر ويژگی های بیوانرژيک و مهارتی بازيکنان فوتبال مرد انجام شد. روش تحقيق: بيست و نه فوتباليست با ميانگين سن 72/4 ± 42/25 سال ، قد 1/7 ± 6/177 سانتی متر و توده بدن 6/177 ± سانتی متر و توده بدن 59/6 ± 2/73 کيلو گرم به روش نمونه گيری تصادفی در سه گروه استقامتی(10- n) پلایومتريک (10- n)و موازی (9-n)قرار گرفتند. تمرین استقامتی شامل4 نوبت دویدن4 دقیقه ای با شدت 90-95 درصد ضربان قلب بیشینه با 3 دقیقه استراحت فعال بین نوبت ها بود. تمرین پلایومتریک شامل 9 حرکت جهشی و پرتابی در 3 نوبت با 10 تکرار بود که با شدت پایین تا بیشینه انجام شد. تمرین موازی شامل اجرای هر دو تمرین استقامتی و پلایومتریک در یک جلسه بود که ابتدا تمرین پلایومتریک و سپس تمرین استقامتی اجرا شد.تمرينات به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه اجرا شد. قبل و بعد از دوره تمرين،آزمون های 1600 متر برای توان هوازی بیشینه،پرش عمودی وRAST برای توان بی هوازی و مور- کريستين برای مهارت های فوتبال اجرا شد. از آزمون های t استيودنت ،تحليل واريانس يک طرفه وLSD برای تحليل داده ها استفاده گرديد. نتايج: نشان داد توان هوازی بیشينه در گروه استقامتی، پلایومتريک و موازی به طور معنی داری افزايش یافت پرش عمودی در گروه های پلایومتريک و موازی افزايش معنی دار داشت،همچنين در اين گروه ها ميانگين و اوج توان بی هوازی افزايش و شاخص خستگی کاهش معنی داری نشان داد.ولی دغییر معنی داری در هيچ يک از اين متغيرها در گروه استقامتی ديده نشد. همچنين تغییر معنی داری در کيفيت مهارت های شوت زدن و در بیل کردن در هيچ يک از گروه ها ديده نشد. نتيج گيری: به نظر می رسد تمرین موازی پلايومتريک و استقامتی به تنها بر ويژگی های بیو انرژيک و مهارتی اثر منفی ندارد. بلکه موجب افزايش معنی دارmax₂ VOو ميانگين توان بی هوازی و کاهش معنی دار شاخص خستگی نسبت به تمرينات پلایومتريک و استقامتی صرف شده است.

واژگان کلیدی


تمرین موازی،ويژگی های بیوانرژيک،مهارت های فوتبال

تمام متن:

PDF

منابع و مآخذ مقاله


-


ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.